`Chapter Fifteen.`

Rose's POV.
Minęło kilka dni, odkąd Justin opowiedział mi o swoich rodzicach. Tamtego dnia, moje podejście, nieco się zmieniło. Przestałam ciągle mu dogadywać, oraz myśleć o nim wciąż negatywnie. Tak. Porwał mnie, zabrał tutaj, ale nie zrobił mi krzywdy. Opiekuje się mną, troszczy o mnie i spędza ze mną czas. Dba o to, abym była szczęśliwa i stara się zapewnić mi wszystko. To jest coś, czego brakowało mi ze strony moich rodziców. Zastanawiam się, czy właśnie dlatego tutaj nie jestem..
- O czym myślisz? - zapytał, spoglądając na mnie ciekawie. Wysunęłam dolną wargę, odwzajemniając spojrzenie i zagłębiając się w jego czekoladowych oczach. - O niczym ważnym. W sumie. To nudzi mi się. - mruknęłam, kładąc się na piasku. Słońce prażyło niemiłosiernie, ale dzięki kremowi do opalania, mogłam spokojnie leżeć bez obawy, że się spalę. Chłopak przeturlał się do mnie, wskakując na mnie i kładąc ręce po obu stronach mojej głowy.
- Raany, ile Ty żresz?! - krzyknęłam, a on zaśmiał się głośno, na tyle, abym poczuła, jak jego klatka piersiowa wibruje, wraz z emitującym szczęściem.
- Ja jestem leciutki, koleżanko. - odparł, zmrużając oczy i wzdychając, czym sypnął mi trochę piasku w oczy. - Justin, zobacz co zrobiłeś. - przetarłam je rękami, mrugając gwałtownie.
- Jaka Ty dzisiaj zrzędliwa jesteś. Normalnie, jakby Cię coś ugryzło. - fuknął, wytykając w moją stronę język.
- Przepraszam bardzo, spóźnia mi się okres, mam prawo. - posłałam mu znaczący uśmieszek, na co on sturlał się ze mnie, podnosząc koszulkę i zakrywając nią twarz, a tym samym odkrywając część jego sześciopaku. CHOLERNEGO SZEŚCIOPAKU.
- Jezu, oszczędź szczegółów. Nigdy nie lubiłem biologii. - bąknął zażenowany sytuacją, a ja zaśmiałam się, wpatrując w jego wyrzeźbione mięśnie na klatce piersiowej. Cholera, ale wyraźne. Moje oczy, niemal pożerały jego ciało, jeżdżąc od pasa w górę i z powrotem. Co, jak co, ale trzeba mu było przyznać, że mięśnie to on miał i to nie byle jakie. Oblizałam swoje wargi, czując, jak zaczynam się napalać na o sześć lat starszego chłopaka!
- Halo, kochanie, tutaj jestem. - zachichotał, łapiąc mój podbródek, unosząc go ku górze, na swoje oczy. Zarumieniłam się strasznie, gdy jego usta wypowiedziały słowo "kochanie". Boże, jaka wpadka. 
- Wiem. I nie nazywaj mnie tak. - warknęłam, podnosząc się do pozycji siedzącej. Skrzyżowałam ręce na klatce piersiowej, tak, aby pokazać mu, że nie rusza mnie jego spojrzenie. Zaśmiał się łobuzersko, robiąc to samo. - Nie przedrzeźniaj mnie. - westchnęłam, przeczesując włosy.
- Nie przedrzeźniaj mnie. - zapiszczał, robiąc aż za gwałtownie te same ruchy, co ja. Zaśmiałam się głośno, lekko go uderzając i odpychając.
- Justin! - krzyknęłam, posyłając mu spojrzenie pełne oburzenia i złości. Chłopak parsknął, robiąc to samo.
- Justin!
- Przestań, to nie jest zabawne! - tym razem niemal mroziłam go wzrokiem. Szatyn bezczelnie zrobił to samo, wprawiając mnie tym w zdenerwowanie połączone ze śmiechem.
- Przestań to nie jest zabawne! - oczywiście, piszcząc, jak na dziewczynę przystało.
- Rose jest seksowna i pociągająca. - na moje usta wkradł się łobuzerski uśmieszek, gdy Justin zmrużył oczy, wypowiadając podobne zdanie.
- Justin jest seksowny i pociągający.
Wyrzuciłam ręce w górę z dezaprobatą.
- No, teraz to potrafisz sam się wypowiadać, nie? Jesteś idiotą.  - odparłam znacząco, podnosząc swój tyłek i otrzepując go z piasku.
- Coś Ty powiedziała? - w jego oczach rozbłysło światełko, a kąciki ust uniosły się ku górze. - Powiedziałam, że jesteś idiotą.
- Już nie żyjesz. - odpowiedział, a ja widząc tylko, co się szykuje, ruszyłam niemal się nie przewracając przez własne nogi.
- W życiu mnie nie złapiesz! - krzyknęłam, wybuchając niepohamowanym śmiechem. Justin też nie potrafił się opanować, dlatego im bliżej mnie był, tym szybciej się oddalał, przez jego własny śmiech.
- Jak Cię złapię, to przysięgam, że umrzesz. - fuknął zdyszany, a ja tym szybciej zaczęłam się poruszać, gwałtownie skręcając. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie fakt, że Justin nabrał więcej siły, dobiegając do mnie i łapiąc mnie w pasie. Przez szybkość z jaką biegliśmy, parę razy obróciliśmy się, a ja mimowolnie położyłam dłonie na jego ramię. Obrót sprawił, że nieco zakręciło mi się w głowie, dlatego obraz rozmazał mi się całkowicie, aż wreszcie stanęliśmy. Chwila czasu musiała minąć, aby mój wzrok ponownie się dostosował, a nasze oddechy wyrównały.
- No, i co teraz? - Justin uśmiechnął się zwycięsko, zaciskając ręce na mojej talii. - Teraz mogę zrobić, co chcę. - oblizał usta, a ja odepchnęłam go od siebie, chociaż to nic nie poskutkowało. Przewrócił mnie na ziemie, sam przy mnie klękając i pochylając się nade mną.
- Za karę, Shawty. - szepnął, jadąc rękami w górę i zaczynając łaskotać.
- O mój Boże, Justin.. Nie! - krzyknęłam, ale moje słowa zostały zagłuszone przez okropny śmiech, wydobywający się z moich ust.
Dobrze wiedział, że nienawidzę łaskotek.
- Ju..Ju..Just..Justin! - udało mi się jeszcze warknąć, ale chłopak nic sobie z tego nie robił. Wciąż łaskotał, z miną wręcz bym powiedziała mordercy.
Śmiałam się, jak głupia, nie potrafiąc złapać powietrza, aż wreszcie w pewnym momencie, jego ręce przestały mnie łaskotać, a zamiast tego śmiał się ze mnie w niebo głosy.
- Pożałujesz, obiecuję. - wydyszałam, opadając zmęczona, na jego kolana.
***
- Kurwa mać. - usłyszałam niski, zachrypnięty głos, wydobywający się z zewnątrz, a następnie huk, rozbijającego się szkła. Wstałam, jak oparzona, wybiegając na taras i rozglądając się. Justin, bez koszulki skakał nad czymś, jak wkurzony szop, przeklinając pod nosem. Pokręciłam z dezaprobatą głową, podchodząc bliżej i widząc, że się skaleczył.
- Justin, co Ty robisz? - pisnęłam, spoglądając na stłuczone szkło. Chłopak jeszcze przez chwilę rwał końcówki swoich włosów, a następnie spojrzał na mnie ze złością.
- Bo te pierdolone szkło, jest głupie. - westchnął, a ja zachichotałam na jego dobór słów. - Tak, jasne. Rozumiem.
Spojrzałam na jego policzek, który przecięty był nieco na środku, skąd lała się krew.
- Chodź, niezdaro. Opatrzymy Cię. - skinęłam głową w bok, a on wywrócił oczami, grzecznie podążając za mną. Otworzyłam mu drzwi, ale spojrzał na mnie niemal z wyrzutem.
- To, że się skaleczyłem, jeszcze ze mnie baby nie robi. - odparł urażony, przepuszczając mnie w progu, a ja tylko parsknęłam śmiechem.
- Jak tam sobie chcesz, panie obrażalski. - mruknęłam, a on sapnął, poirytowany.
- Auu. Twoje słowa ranią. - chwycił się za serce i starł niewidzialną łzę, a ja wybuchnęłam nieopanowanym śmiechem. - Nawet jako kaleka, jesteś zabawny.
***
- Przestań się tak ruszać! - krzyknęłam już po raz setny, gdy robiłam chyba dziesiąte podejście z wacikiem nasączonym wodą utlenioną. - Wybacz, ale wyglądałaś naprawdę niebezpiecznie, jak wyciągałaś mi szkło, pęsetą. Gdyby nie fakt, że jestem starszy, to tak trochę, jak pedofil. - prychnął, wiercąc się na krzesełku. Gdy siedział, jego twarz była na wysokości mojej, ale oczywiście jego wzrok lądował, wiadomo w jakim miejscu co również mnie denerwowało, bo kurde najzwyczajniej w świecie pożerał mnie oczami.
- No, jasne, jestem pedofilem, a moim fetyszem jest wyciąganie i czyszczenie ran, takich chłopców, jak Ty.- mruknęłam, podchodząc jeszcze raz do chłopaka i spoglądając w jego ranę. Ze skupieniem, przyłożyłam wacik i zaczęłam nim lekko pocierać, aby oczyścić ją z jakichkolwiek drobinek. Chłopak podskoczył gwałtownie, piszcząc, a ja zaśmiałam się głośno.
- JEZU! Mogłaś ostrzegać! - krzyknął, robiąc naburmuszoną minę.
- Przestań skakać! - odpowiedziałam tym samym tonem, łapiąc jego twarz w swoje dłonie i przybliżając blisko siebie.
- Ooo, podoba mi się taki obrót sprawy. - jęknął, poruszając brwiami w górę i w dół, a ja uśmiechnęłam się nerwowo, starając się skupić na zadaniu, a nie na tym, że jego cholernie męskie perfumy, mnie oszałamiają. Gdy skończyłam, wyrzuciłam wacik do śmieci, pocierając rękami.
- No i co? Było aż tak źle? - przygryzłam wargę, wzdychając nieco poirytowana.
Justin nie odpowiedział, a zamiast tego, chwycił mnie za biodra, przyciągając blisko do siebie i stawiając , między swoimi kolanami. Zachłysnęłam się powietrze, na jego stanowczość i siłę.

Regular's POV.
- Przerywamy program, aby nadać ważną wiadomość. Dnia 7 lipca 2014r., zaginęła piętnastolatka, Rose Katherine Gonzales. Dziewczyna tego dnia, była ubrana na czarno, w rogu ekranu widnieje jej zdjęcie. Ostatni raz była widziana na lotnisku, Slowstreet. Osoby, które widziały dziewczynkę po zajściu, proszone są o kontakt z komendą policji, lub z numerem, pokazanym u dole ekranu.
_______________
Witam Was z nowym rozdziałem, który szczerze.. Bardzo ciężko mi się pisało, ze względu na:
1. Totalny brak weny, co naprawdę staje się już irytujące.
2.

Tak, tak moi drodzy :) Wasza Drew, grała sobie w siatkówkę i oczywiście, musiała wybić sobie palca.
Niby to nic takiego, jednak pisanie z takim czymś na ręce, jest ogromnym utrudnieniem. : /
Mam nadzieję, że wybaczycie nieco opóźniony rozdział? :)
Do następnego!
~ Drew.
Ask: http://ask.fm/LoveMeKissMeeee